2/4/2009 - Zordur Köprüleri Yakmak
Zordur köprüleri yakmak... Sıradan sabahların mahmurluğuna alışmışlar için, Bir şafak vakti aniden geçmişinden ve bugününden vazgeçmek, Ve içinde her nasılsa saklamayı basarmış bir yarin heyecanının kanadına tutunarak havalanmak cesaret ister. Kurulu düzen öylesine rahat, öylesine huzur doludur ki, ruhuna gömülü çocuğu, yıllarca kınında beklemiş keskin bir kılıç gibi uyandırıp dört nala ilerlemek, yaman bir karara dönüşür. Zordur insanin onca zaman bunca emekle kurduğu ne varsa hiçe sayıp, mağlup ama mağrur bir komutan edasıyla yeni seferlere niyetlenmesi... Bugüne yenik düsenler, yarini sadece hoş bir hayal olarak düşleyip, dünde yasarlar. Bedel ödemeyi göze alanlar ise, yelkenleri atlastan gemilerle, arkalarında külden köprüler bırakarak, meçhul bir istikbale doğru dümen kırarlar.... Yıkılan sırat köprüsüdür.... Geçer ve orada kalırsınız: cennetse cennet, cehennemse cehennem... Dönüsü yoktur.... CAN DÜNDAR
| 
